Wijsheid zegt me dat ik Niets ben.
Liefde zegt me dat ik Alles ben.
Tussen die twee stroomt mijn leven.

Nisargadatta Maharaj

“weten dat je niet weet is overgave”

Johan Schoots

“De dromende Dolfijn” Sergio Bambaren

Er komt een tijd in het leven
dat er niets anders op zit
dan je eigen weg te gaan.
Een tijd om je dromen te volgen.
Een tijd om de zeilen
van je eigen wijsheid te hijsen.

In diepe wanhoop
ligt een kans,
een mogelijkheid
om je ware aard te vinden.
Dromen
komen tot leven
wanneer je dat het
minst verwacht.
Dat geldt ook
voor de antwoorden op de vragen
die je kwellen.
Laat je instinct
een spoor van wijsheid uitzetten
en bestrijd je angsten
met hoop.

De meesten van ons
zijn niet bereid
onze zwakke punten aan te pakken,
en daarom
slagen we er niet in
onze bestemming te vinden.
Het is nu eenmaal gemakkelijker
om te volharden
in iets wat geen enkel risico meebrengt.

Misschien is liefde voor een deel :
leren los te laten,
weten
waneer het tijd is
afscheid te nemen.
Je niet door je gevoelens laten belemmeren
om dat te doen
wat waarschijnlijk op de lange duur
het best is
voor degenen die ons lief zijn.

“Uit de ban van je kinderbeelden” Siddhartha van Langen.

Uit iedere dood
ontstaat een nieuwe geboorte.
Zoals een zaadje dat geplant wordt
weet dat er een tijd zal komen
dat het open zal barsten
en niet langer een zaadje zal zijn.
Alles van wat het ooit ervaren had als zaad,
kan het nu loslaten.
En als de tijd gekomen is om te ontkiemen,
zal de energie doorgaan
in zijn nieuwe vorm.

Je onbewuste is ervoor open
alles te verkennen
bekend en onbekend
zoals bij een wandeling
langs afgebakende paden,
en plotseling raak je van het pad af.
Je onbewuste blijft je helpen
voor te gaan op het pad van het onbekende.
Het vertrouwde pad voert je naar het onbekende
en als je erop vertrouwt dat je onbewuste
je zal helpen thuis te komen,
kan het je voeren langs vele nieuwe en ongekende vergezichten.

Uit de bundel : “Geschreven uit het hart, geschreven met het hart” Mario Lossie

Twee gezichten

De man in de spiegel.
Twee gezichten door mij ontstaan.
Twee gezichten te zien?

De man in de spiegel.
Ben ik dat wat anderen zeggen?
Of dat wat ik weet van mezelf?
Maar ik kan niet anders
dan mezelf zijn.

Maar wie kent
de dromer in mij?
De stilte.
Wie nam de moeite
om eens verder te kijken.
De wind.

Kijk zelf eens in de spiegel.
Zoek het ware gezicht.
Graaf eens diep in je ziel.
Iedereen heeft twee gezichten.
Ik ben echt niet anders.

Dansen met een engel

In mijn dromen
leeft dat beeld
van die mooie engel.
Ze danst.

Ze stapt liefdevol op me af
met een uitgestrekte hand.
Er telkens voor zorgend
dat ik de balans
in mijn leven terugkrijg.

Dansend om me heen.
Dansend naar me toe.
Dansend met mij.
Als één.
Voor altijd.

Blindelings

De straten worden donker
De honden blaffen.
En de stille nacht
kom er zachtjes aan.

Tranen vloeien
uit deze groengrijze ogen
als ik me afvraag,
waar jij toch bent.

Ik fluister jouw naam.
Maar ik kan je alleen vinden
door mijn ogen te sluiten,
blindelings.

“Ik ben een dromer.
Rusteloos.
Verdwaald.
Verloren in mijn tijd.
Altijd op reis.
Een reis zonder einde”.

Jij en ik. (ikzelf in proces)

Onze diepe angst is niet, dat we onmachtig zouden zijn. Onze diepste angst betreft juist onze, niet te meten, kracht. Niet de duisternis, maar het licht in ons is wat we het meeste vrezen Nelson Mandela